In Memoriam

Klik hier of kijk onderaan de pagina als u zelf een berichtje wilt opgeven.



Dribbel
25 september 2011


De eeuw was nog maar net begonnen of ik besloot dat mijn korte katloze periode al lang genoeg geduurd had. Daarop toog ik met mijn moeder naar het dierenasiel in Amsterdam-Oost, met cash in mijn hand en mijn zinnen op een kat. Van alle gekooide poezenbeesten was er één die dadelijk mijn aandacht trok, omdat hij als enige nieuwsgierig naar voren stapte toen ik langsliep. Desgevraagd liet de asielbeheerster hem even uit zijn kooi, waarop hij onmiddellijk naar zijn soortgenoten rende, als om een lange neus naar ze te maken, aangezien híj op het punt stond een nieuw thuis voor zichzelf te regelen (sta me toe wat te antropomorfiseren...).

Eenmaal in zijn nieuwe thuis aangekomen dook hij onder mijn bed en bleek daar de eerste dagen heel tevreden. Omdat ik hem niet direct een naam wilde geven, maar had besloten er een uit te zoeken die 'bij zijn karakter paste', liep ik die dagen te stuntelen met 'Poooeeees poes poes' (terwijl ik het tegen een kater had) en 'Dag groenoog daar onder mijn bed'. Omdat dit natuurlijk niet werkte in die zo precaire kennismakingsfase, bedacht ik: het is een cyperse kat, dus ik noem hem gewoon bij zijn soortnaam. 'Pssssst cyperse kat, kom eens onder dat bed vandaan, ah toe...' Hoewel al een verbetering ten opzichte van 'schuw kattenbeestje', smaakte deze nieuwe denominatie nog altijd wat flauw en onpersoonlijk. Op mijn buik half onder mijn bed gelegen ging plots het licht aan toen ik op het idee kwam 'cyper' in te korten -- en zo kreeg Siep zijn naam. Ik weet niet of Adam er even veel werk aan heeft gehad, maar ik benijd hem hoe dan ook niet: nomenclatura is geen sinecure. In de loop der tijd heeft Siep talloze koosnamen gekregen, maar hij is toch vooral echt Siep geweest.

Gistermiddag, op de langste dag van 2011, elfenhalf jaar na die eerste kennismaking, is Siep bij de dierenarts eerst in slaap gebracht en daarna losgelaten in de grote hemelse zandbak, waar de voorraad muizen, aaiende handen en Whiskas® altijd strekt. Inmiddels een jaar of 16, 17 oud (precies kunnen we het niet weten), leed hij aan nierfalen, staar en pijn in zijn bek en op de bak. Ook was hij aan het dementeren, steeds meer het spoor bijster. Het voelde als een ongeëvenaard moeilijke beslissing, waarin de dierenarts mij gelukkig volledig steunde. Wie Siep ontmoette leerde hem kennen als de kat die met een paaiend pootje terugaaide en om aandacht vroeg, als de kat met de Elvis-lip, de schele Siep voor wie je gek genoeg níet allergisch was of als het tevreden snorrende hoopje bont op schoot. Siep was een sociaal dier bij uitstek en mijn trouwste metgezel gedurende ruim vierduizend dagen van mijn jongvolwassen leven.

Ik wil zeggen dat ik hem zal missen, maar die toekomst is al heden: ik mis hem enorm.

Rest mij te zeggen: rust in vrede, lieve, lieve Siep.

Siep
21 juni 2011



Jackie
11 december 2009

Dit is Jackie.

Ze is geboren 11 juli 2000 en tot mijn grote verdriet 11 december 2009 overleden. Zij heeft veel problemen in haar leventje gehad en sinds een jaar of 3 de ziekte van Cushing gekregen, een tumor in haar koppie.

Ondanks alles bleef ze het toch volhouden, het was een doorbijtertje, mijn Jackie. Elke 3 maanden naar de dierenarts voor bloedonderzoek ed. om te kijken hoever het nu stond en of de medicatie aangepast moest worden en tussendoor hoe het met haar allergieen ging, bloedende pootjes, oorontsteking, oogontsteking, huidaandoeningen enz.

De dierenarts, Jackie en ik bleven volhouden, maar helaas.. de ziekte heeft toch gewonnen en ze is anderhalve week geleden overleden.

Het huis is nu te stil, ze keek graag tv en als de bel ging was ze als eerste bij de deur. Ze lag graag op de bank en sliep op bed. We waren altijd samen, waar ik was, was Jackie en andersom. Ik hield van haar en mis haar verschrikkelijk en het zal nog lang duren voordat ik dat een plaatsje kan geven.

Ik wil de dierenarts en assistentes bedanken voor de goede zorgen voor Jackie, het kon niet beter.

Dag maatje, ik mis je.
Janny



Afgelopen zaterdag heb ik, geheel onverwacht, afscheid moeten nemen van Roosje.

Ze is maar 2 ½ jaar geworden. Roosje was een eigenwijs en maf konijn, maar ook heel lief. Ze rende op volle snelheid door de kamer, stopte dan en schudde haar haar uit haar gezicht, heel grappig!
Ze hield er niet van opgepakt te worden, maar ze sprong op de bank om gezellig naast mij te komen zitten om te knuffelen.

Dag lieve gekke Roos ik mis je!

Roosje
6 juni 2009



Byron
4 juli 2008

Lady Screaming Byron, vernoemd naar de Engelse dichter Lord Byron.
En dat Screaming?.. dat vond toen ik grappig, maar zij ook, want ze deed die naam eer aan.
Dat kon ze namelijk! Mauwen, babbelen en schreeuwen. Zeker de laatste jaren, toen ze doof begon te worden.

Byron, of ouwe gek, of kleine plurk, of stinkie of hoe ik haar ook noemde, was mijn meissie, mijn lief, mijn vriendinnetje. Vanaf het moment dat ik ging studeren kwam ze als kitten bij mij in huis en waren we altijd bij elkaar. Verbonden door een niet zichtbare lijn, die nooit verbroken leek te worden.

En hoewel ze al oud was, haar niertjes niet helemaal optimaal meer waren en ze ook al een zware operatie vanwege een tumor achter de rug had, viel ze toch plotseling weg… en die klap kwam keihard aan…

Vaarwel Byron, de afgelopen 16 jaar waren geweldig!

Harold


Knuffel was een hele bijzondere en mooie poes en ik ben blij dat zij 18 jaar in mijn leven is geweest. De enige constante factor in al die jaren. Zij is dan nu niet meer fysiek bij me, maar ik zal haar nooit vergeten, net zomin als haar zusje Friemel, die 3 jaar geleden is overleden. Ze ligt nu naast Friemel begraven in de tuin van mijn ouders en er brandt een kaarsje bij.

Het waren hele bijzondere meiden!!!


Knuffel
4 november 2007



Odie
9 oktober 2007

Van Juni 1995... tot Oktober tweeduizend zeven... heeft onze allerliefste Odie ons heel veel liefde gegeven.

Vandaag hebben wij met veel tranen met zijn allen afscheid genomen van onze boxer Odie, Oow, Ootje...

Odie heeft een ontzettend lang fijn leven gehad en is bijna 12 en half geworden en is nu bij zijn beste vriend Bommel. Odie heeft 4 verhuizingen meegemaakt, de komst van Emilie en Elise en was daarom gewoon voor ons een speciale hond, en zo ontzettend trouw en lief.
De laatste maanden ging het al heel slecht met Odie, ze hinkte op 3 poten, had pijnstillers en wilde liever niet meer uitgelaten worden. Sinds dit weekend ging het al slechter met Odie en het is zo moeilijk.... om dan de beslissing te moeten maken.

Gisteren hebben wij de dierenarts gebeld en de dierenarts is vanmiddag bij ons thuis gekomen om Odie rustig in haar vertrouwde omgeving in te laten slapen.

Het is altijd moeilijk zo'n moment, maar met het idee dat Odie 12 jaar een heerlijk en superlang boxerrecord leven heeft gehad is een grote troost.

Groetjes Bart, Miranda, Emilie, Elise en Odie zijn vrienden; "Bowie" en "Brutus"


Helaas heb ik binnen 3 maanden na Minou ook afscheid van Quinty moeten nemen. Quinty was de dochter van Minou uit haar 2e nestje, toen ze 12 weken oud was verhuisde ze naar haar nieuwe baasjes. In november 2003 is Quinty weer bij mij komen wonen, haar baasjes gingen uit elkaar en geen van beide kon haar meenemen.
Quinty was een heel lieve poes,ze kon erg goed duidelijk maken wat ze wilde. Bijvoorbeeld als ik achter de computer zat kwam ze er altijd bij zitten en als ze geen aandacht kreeg ging ze gewoon op het toestenbord liggen zodat ik haar wel aandacht moest geven, dan ging ze daarna op schoot liggen of lekker in de vensterbank.
Ook had ze apparte miauwtjes als haar eten of water op was, of als de kattenbak vies was.
Als ze gekamd moest worden kon ze soms fel uithalen, helaas had ze een vachtje wat nogal snel klitte, dus kammen gaf soms een probleem. Maar gelukkig bleef ze nooit lang boos.
Al met al was ze vooral erg lief. Ze is net geen 12 jaar geworden
Het mooie vind ik dat ze in mijn handen is geboren en ook in mijn handen is gestorven, hoeveel katten kunnen dat zeggen ?

Dag lieve Quinty ik mis je!


Quinty
Cupido of Manatee
geboren : 11-03-1995
overleden : 23-02-2007



Minou
1 december 2006

Zonder jou
is alles hier is huis veel stiller
Zonder jou
is alles plotseling veel killer
Zonder jou
is wat voorheen vertrouwd was niet vertrouwd
en zonder jou tegen mij aan is elke nacht weer koud
Minou
Savannah La Laitic Star
09-04-1993 - 01-12-2006

Vrijdag 1 december heb ik mijn Minoutje moeten laten inslapen. Ze had een kwaadaardige tumor in haar bekje en kon daardoor niet meer eten en drinken. Minou was mijn eerste Maine Coon poes. Ze was een lieve, rustige poes een ontzettende knuffel het liefst wilde ze hangend over mijn schouder rondgedragen worden, luid spinnend. Ze heeft 2 keer een nestje gehad en was een geweldige moeder. Ze leeft voort in haar dochters en kleindochters die nog bij mij wonen. Dag lieve Nousepoes, dag meisje.
Ik mis je.
Annemieke


 
 klik op de tekening voor een vergroting		   Bommel is lief
Hij was mijn eigen hartendief.
Hij zal al 12 worden over 3 weken
Maar dat ging helaas niet door.
Maar het belangrijkste is dat hij een
fijn leven heeft gehad.
Knuffels van Emilie, Odie en Brutus.

  		  


Bommel
24 april 2006



Minnie
15 september 2005

Dit is minnie. Zij was een schildpad poes van 9 jaar oud. Ze is aan komen lopen (of meer binnen gehaald), want haar oude huis beviel haar niet meer.

In het begin was ze een poes die nog wel eens uit wilde halen maar op den duur werd dat ook minder. Haar wil was wet, als ze eten wilde bleef ze net zolang zeuren tot ze het kreeg en als ze op schoot lag en je moest opstaan, dan bleef ze stug liggen tot ze er vanaf viel.

Ze was een hele slimme en lieve poes en ik mis haar heel erg. Ik mis het om tegen haar te praten, om met haar te knuffelen en om gek van haar te worden als ze steeds naar binnen wil om vervolgens weer naar buiten te willen. Het laatste jaar had ze daar een oplossing voor: ze gebruikte het zolderraam van mijn kamer als kattenluikje. Nou, je moet wel slim zijn om dat te bedenken!

Dag lieve minnie, ik mis je!

X Jocelyn


Lieve Jop,

10 mooie jaren zijn voorbij gegaan waarin je ons gezelschap hield,
je genoot van het spelen in het gras,
het knorren op de bank,
het achter ons aanlopen tijdens het koken
en wij genoten van jou,
van je zachte vacht,
je lieve geknor
en je naïeve blik
nu ben je er niet meer,
maar heb je hopelijk een mooi plaatsje gevonden in de kattenhemel
of zou het misschien waar zijn dat katten 7 levens hebben en zien we
je nog ergens terug?

dag lieve Jop, we missen je...

Maartje en Jeroen

Jop
2 september 2005



Zoë
1 april 2005
 Dit is Zoë. Zoë heeft een hoop problemen gehad in haar leven, waaronder nierproblemen. De dierenartsen gaven haar een jaar geleden niet langer dan een paar maanden, maar ze is nog een hele tijd bij haar baasje gebleven. Ze kreeg een heleboel medicatie en moest regelmatig gedwangvoerd worden, maar haar baasje had dat allemaal voor haar over! Mede door haar goede zorgen en eindeloze geduld heeft Zoe het nog zolang gered. Maar de ziekte heeft het uiteindelijk toch gewonnen...

Zoë zal nog lang in de herinnering blijven van de dierenartsen, de assistentes en natuurlijk haar baasje Nicole!


Is uw huisdier overleden en wilt u graag dat zijn of haar herinnering blijft,
stuur ons dan een foto met de tekst die u erbij wilt zien.
Dit kan per email, of per post naar het volgende adres:

Dierenkliniek Oog in Al
Lessinglaan 80 A
3533 AX Utrecht

Dan zorgen wij dat uw huisdier een mooi plaatsje krijgt op onze website.
naar boven